Monday, September 10, 2018

... මල්වඩම් අනවශ්යයි ...



... නුඹ, අද මෙහි එන බැව් මම ඉඳුරාම දැන සිටියෙමි. බොහෝ කලකට පෙර නුඹ වළ දැමූ, මට වළ දැමීමට නොහැකි වූ, අතීතයේ විසල් පදාසයකම අයිතිකරු මා වූ බැවිනි. සා අයිතියක් මිහිදන්ව සැඟව යාමට මොහොතකට හෝ මත්තෙන් නුඹ එන බැව් මම දැන සිටියෙමි.

නුඹ දුරින් එනු මම බලා සිටිමි. පෙර දින රාත්රියේ සිට මග දෙපස එල්ලෙන සුදු කොඩි වැල් දැක තැති ගැණුනු නුඹ දෙඇස් , පැකිලෙන දෙපා මම දකිමි. තව දුරටත් ලෙයින් මසින් තොර වුවද, මගේ හදවත නුඹ වෙනුවෙන් හඬා වැටෙන හඬ මට ඇසේ. තවමත්... ඔව්, තිස් වසරකට පසු තවමත් නුඹේ හද ගැහෙන'යුරු මට දැනේ. මම නුඹ වෙත එමි. මා පිලිබඳ මතකයක සේයාවකඳු ඇත්දැයි නුඹ දෑස් විපරම් කරමි... විශ්වාස කරනු මැන... බොහෝ කලකට පෙර වළ දැමුවා යැයි මා සිතූ අප පිලිබඳ සියලු මතක, එක් දූලි කැටයකඳු අඩු නැතිව, නුඹ දෑස් පුරා විසිරී ඇති සැටි දකිමිමම පසුතැවෙමි... නුඹ මා වෙත එන තුරු බලා නොසිට, මා නුඹ වෙත නොආ වරදින් පසුතැවෙමි...

ගොක් කොළ, සුදු කොඩි, මල් වඩම් සියල්ල පසු කරමින් ඇදෙන පියවරක් පියවරක් පාසා මම නුඹ ලඟ රැඳෙමි. බොහෝ වේලා සිට දැල්වෙන පිත්තල පහන ඉදිරියේ නුඹ නතර වන විට , මම නුඹේ සුරත ගෙන නුඹ ලඟම සිටියෙමි. මා නුඹ එන තුරු බලා සිටිනා අතර ඔවුන් මා බොහෝ හැඩ කොට නිවස මැද තබා ඇති බව පෙනේ. මේ... නුඹ ජීවිතයෙ අසීරුම මොහොත යැයි මම දනිමි. මේ කඩා හැලෙන කඳුලු වැල් සාක්ෂි . නුඹට නොහැඟුන , නොදැනුන , මම නුඹ අසලම සිටියෙමි... දැනුඳු සිටිමි. නුඹ ඉදිරියට පැමිණ නොහඬන්න යැයි කියමි.... නුඹේ වත දෝතට ගෙන කඳුලු පිස දැමීමට හැකි වෙර යොදමි... එහෙත්... නුඹට මා නොපෙනෙන සේය... මම පසුතැවෙමි... පැය කිහිපයකට පෙර මා බොහෝ සතුටින් හැර දමා ශරීරයට වැද වැහැරුණු දෙඅතින් නැවත නුඹ වැලඳ ගන්නට මට සිතේ... ජීවත්ව සිටිද්දී , ජීවිතයෙන් ඔබ්බෙහි , මා නුඹ ඉදිරියේ අසරණ වූ සැටියකි...

මම බලා සිටින්නට තීරණය කරමි. කොතෙක් කල් ගත වුවද, නුඹ කෙදිනක හෝ මා වෙත එන බැව් මා දැන් දනිමි. නුඹ අද රැගෙන ආවේ බලාපොරොත්තුව . එකම මල් කිනිත්තක් හෝ නොමැතිව, එහෙත් මල්වඩම් සහසකට වඩා බරැති ආදරයක්ද දරා ගෙන, නුඹ අද රැගෙන ආවේ බලාපොරොත්තුව ...


ඉඳින්, මම බලා හිඳිමි... අප වෙන් වූ ලෝකයට ඔබ්බෙන් වූ ලෝකයක එක් වන්නට මම බලා හිඳිමි... නුඹ අසලම රැඳෙමි...






Wednesday, August 15, 2018

ඉර


ඉර...
මට දුකයි උඹ ගැන...

ලස්සනට රවුමට හිටියට
මං දන්නව
උඹ ඔතන පිච්චෙන පිච්චිල්ල...

එලිය ඕනෙම මිනිස්සුන්ට
එලිය දෙන්ටම ඕනෙ හින්දා මිසක
මං දන්නව
උඹත් පිච්චෙන්නෙ
හරි අමාරුවෙන් වග...

ඉර,
මට හිතෙනව
උඹට දණ ගහල වඳින්ට...
ඒත් බෑ නෙව.
එදාට
ආගමිකයො නිරාගමිකයො
ඔක්කොම එකතු වේවි
මගේ පළු අරින්ට
... ඉරටත් වඳින මිත්තියාදුස්ටිකයා...

ඉර,
මං දන්නව
කවද හරි දවසක් උඹ
පිච්චිලා පිච්චිලා අළු වෙලා යාවි.
අන්න එදාට
උන්ට හිතේවි
වැඳලා වැඳලා හරි
උඹව තියා ගත්තනං කියලා....

Wednesday, August 8, 2018

වීරයා මැරිලා...

අද, අගෝස්තු 8.

මේක අවුරුදු 26ක් පරණ කතාවක්. කාලයත් එක්ක හැමෝටම අමතක වෙච්ච වීරයෙක් ගැන කතාවක්. යුධ සෙන්පතියෙක් උනත්, කිසිම දවසක කිසිම කෙනෙක් ගෙන් වරදක් නොඅහපු මනුස්සයෙක් ගැන කතාවක්. තමයි, ලුතිනන් ජෙනරාල් ඩෙන්සිල් කොබ්බෑකඩුව.


අවුරුදු 26කට කලින් කියන්නෙ දෙවන ඊලාම් යුද්ධයේ වගේම ප්රේමදාස ජනාධිපති තුමාගෙත් අන්තිම කාලෙ. යුද්ධෙට අවුරුදු දහයක්ම ගෙවිලා. හැමෝගෙම බලාපොරොත්තුව උනේ ඔහුයාපනය කොටුව බේරා ගැනීමට ඔහු සැළසුම් කළ මෙහෙයුම ඔහු නම් කළේ "Final Countdown" නමින්. තමයි ඔහුගේ අවසාන සැළසුම...  1992 අගෝස්තු 8 වැනිදා උදේ තමයි ජෙනරල් කොබ්බෑකඩුව ඇතුලු පිරිස "බිම් බෝම්බයකට" අහු උණා කියල ප්රවෘත්ති වලට කියන්නෙ. අනුරාධපුරේ හිටපු අපිට වෙනකොට හෙලිකොප්ටර්, ඇම්බියුලන්ස්, චෙක් පොයින්ට් එහෙම හොඳට හුරු වෙලා තිබ්බෙ. ඒත් එදා මිනිස්සු ඔක්කොම ගෙවල් වලින් එලියට බැහැලා අහස දිහා බලන් ඉන්න ගත්තා. අනුරාධපුර ඉස්පිරිතාලෙ දොස්තර මහත්තුරු අනික් ඔක්කොම වැඩ නවත්තලා එක මනුස්සයෙක්ව බේරගන්න ලෑස්ති වෙලා හිටියා. ඉස්පිරිතාලෙ ගේට්ටු දෙකම ලඟ මිනිස්සු පොරකන්න පටං ගත්තා... පැය කීපයකට පස්සෙ, හැමදාම තුවාලකාරයො අරන් එන බෙල් 212 හෙලිකොප්ටරේ අහසෙ පේන්න ගත්තා. මිනිස්සු ඔක්කොම ඉස්පිරිතාලෙ ඉස්සරහ තිබ්බ හෙලිකොප්ටර් අංගනයෙ තාප්පෙ ලඟට ගියා. හෙලිකොප්ටර් අංගනයෙ ඉඳන් ඉස්පිරිතාලෙට ඔහුව අරන් යන්න ඇම්බියුලන්ස් පවා සූදානම් කරලා. තමන්ගෙ වීරයා බේර ගන්න පුලුවන්  කියන එක ගැන කිසිම සැකයක් මේ රැස් වෙලා හිටපු කිසිම කෙනෙක්ට තිබ්බෙ නෑ... ඒත්... ගොඩක් වෙලා අහසෙ රවුම් ගහ ගහ හිටපු හෙලිකොප්ටරේ එක පාරටම කොළඹ දිහාට ඇදිල ගියා... ඊට පස්සෙ ගත උනේ පැය කීපයයි... ඔහු හෙලිකොප්ටරය තුලම අවසන් ගමන් ගිය බවට ප්රවෘත්තිය විකාශණය උනා...!

කොබ්බෑකඩුව වීරයෙක් විදියට මගෙ හිතේ ඇඳිලා තියෙන්නෙ ඔහුගේ යුධ වික්රමයන් ගැන තොරතුරු හින්දම නෙමෙයි. ඒකට ගොඩක්ම බලපෑවෙ අපේ අප්පච්චි. කොබ්බෑකඩුව කියන්නෙ අප්පච්චිගෙ හිතේ හිටපු සදාතනික වීරයෙක්. 1987 දි අපේ හමුදාව වඩමරච්චි මෙහෙයුම කරන්නෙ බොහොම අඩු පහසුකම් එක්ක. මේ මෙහෙයුමේ එක නියමුවෙක් තමයි ජෙනරල් කොබ්බෑකඩුව. මේ මෙහෙයුමට සහභාගී වෙන්නෙ "සියාමා චෙට්ටි" කියන එක නියමුවෙක් පමණක් යන්න පුලුවන් ප්රහාරක යානා. පස්සෙ කාලෙක අප්පච්චි අපිව අනුරාධපුරේ "Nothern" කඳවුරට එක්කන් ගිහින් වඩමරච්චි මෙහෙයුමට සහභාගී වෙච්ච සියාමා චෙට්ටි යානා දෙක පෙන්නනවා. එතන හිටපු නිලධාරියෙක් අපිට ජෙනරල් කොබ්බෑකඩුව ගැනත්, මෙහෙයුම ගැනත් විස්තර කියල දුන්න. එදා තමයි ඉස්සෙල්ලම කොබ්බෑකඩුව වීරයෙක් විදියට මගෙ හිතේ පැලපදියම් වෙන්නෙ. දෙවන ඊලාම් යුද්දෙදි ජෙනරල් කොබ්බෑකඩුව නායක්ත්වය දුන්නබලවේගය මෙහෙයුම (මට මතක හැටියට අලිමංකඩ කඳවුර බේර ගන්ට) ජයග්රහණයෙන් පස්සෙ අප්පච්චි අනුරාධපුරේ ටවුම හරහට දැම්ම ලොකු බැනර් එකක්... ඒකෙ තිබ්බා මෙහෙම...

"... සතුරන් පෙති ගසන ගෙන සුරතට රන් කඩුව
හෙළයනි හිස නමවු දැක කොබ්බෑකඩුව..."

දවස් වල අපෙ අක්ක ලිව්ව කවි පොතක්. ඒකෙ නම සිංහයෙකු අවදිවෙයි! හැම කවියකම තිබ්බෙ යුද්ධෙ ගැන, සොල්දාදුවො ගැන, යුද්ධෙ හින්ද අපිට වෙන විපත ගැන. අප්පච්චි කොහොම හරි මේ පොත ජෙනරල් කොබ්බෑකඩුවට ලැබෙන්න සැලස්සුවා. වෙනකන් කතා වලින්, පිංතූර වලින් විතරක් දැකල තිබ්බ ඔහුව හැබෑවටම දැක ගන්න අපිට වාසනාව ලැබුණා. ඔහු අපිව අනුරාධපුර නියාමන මැදිරියට එක්කන් ගිහින් වෙනකොට යුද්ධයේ මොකද වෙන්නෙ කියල විස්තර කරල දුන්නා. අක්කගෙ කවි පොත උතුරෙ හැම කඳවුරකටම වගේ යවන්න අවස්ථාව දුන්නා. එව්ව කියවල අක්කට සොල්දාදුවන්ගෙන් ආපු ලියුම් කන්දරාව අදටත් අපේ ගෙදර කොහෙ හරි ඇති!


ඉතිං ඔහු අපිට වීරයෙක්. හැම අගෝස්තු අට වෙනිදාකම ඔහුවත්, ඔහුව අපේ හිතේ වීරයෙක් කරපු අප්පච්චිවත් මතක් වෙන්නෙ හින්දා. වීරයො මැරිච්ච රටක අපි අනාතයො වෙච්ච හැටි බලන්න අද මේ දෙන්නම මේ ලෝකෙ නෑ!!

Friday, July 6, 2018

පොරි අහුර


ඔබ රැගෙන යන මගට විසි කරන්නට අතට ගත් පොරි අහුර තවමත් එසේමය. මේ, ජීවිත කාලයක් පුරාවට බැඳි ආදරයක අවසාන මොහොතයි. හදවත දියවී ඇසඟින් ඇද වැටීමට ආසන්නය. කාලය නැවතී ඇති සෙයකි... එය එසේ නොනැවතී ආපස්සට යන්නේ නම්....

, අපේ ප්රථම හමුවීමයි. එදිනද, 'අත තිබුණේ පොරි අහුරකි. ඒද, වළාකුළු බැම්මෙන් එපිටට නැවී සිටි ඔබ වෙතට දිගු වීය.
"... ඔන්න අද ඉඳන් මාළුත් දන්නව අපේ කතාව..." 
මගෙන් ගත් පොරි ඇට නුවර වැවට විසි කරමින් නුඹ කියයි. එතැන් පටන් තවත් බොහෝ කාලයක් යන තුරුම වළාකුළු බැම්ම අපේ සැඳෑ නැවතුම විය. පොරි අහුර අතටත්, සිලි සිලි හඬින් නටන මාළුන් නෙතටත් බොහෝ හුරු විය. නුවර වැවටත් දළදා හාමුදුරුවන්ටත් නුඹේ තොරතෝංචියක් නැති කියවිල්ල මෙන්ම, මගේ ගූඨ නිස්සද්දතාවයද හුරු පුරුදු වන්නට ඇත. එකල, ජීවිතය ආදරයෙන් පිරී තිබිණයි සිතුවෙමි. සිතමි...

එදින, මා ඔබ රුව වළාකුළු බැම්ම මත දුටු අවසාන දවසයි. මාගෙන් නික්ම යන්නට නුඹ තීරණය කර ඇත. පොරි අහුර තවමත් මා අතය...
"... මේකත් හරියට ඔය පොරි වගේ... ඉස්සෙල්ල පැණි රහයි. පස්සෙ ලුණු රහයි..."
, නුඹ මාගේ ආදරයට දුන් අවසාන අර්ථකථනයයි. නුඹ නික්ම ගිය පසුද, මා වළාකුළු බැම්ම තනි නොකලෙමි. මසිත රිදවීමට බැරිවාක් මෙන් වළාකුළු බැම්මද, නුවර වැවද, දළදා හාමුදුරුවෝද මගෙන් නැවත කිසි දිනෙක නුඹ ගැන ඇසුවේ නැත....

එදින් බොහෝ කලකට පසු දිනෙක, නැවතත් මා නුඹ පසෙක සිටියෙමි. දසත බෙර හඬ . වරෙක අශ්ඨක . මේ, වරෙක භෞතිකව අහිමි වූ නුඹ නෛතිකව අහිමි වන දිනයයි. එදින , 'අත පොරි අහුරකි. , සියල් සුභ පැතුම් සමඟින් ඔබ යන මඟට විසි කිරීමටය. නුඹ ගැන තුබූ මහත් වූ සෙනෙහසින් යුතුව විසුල දහසක් පොරි ඇට මතින් නුඹ ඔහු හා නික්ම ගියේය. නුඹෙන් සැඟවූ සියලු සුසුමන් දළදා හාමුදුරුවන්ට පෙනෙන්නටම නුවර වැව් දිය මත මුදා හැරියෙමි... නුඹ දෙස බලා හෝ ජීවත් වන්නට සිතුවෙමි....

අද, කාලය නැවතත් මා නුඹ ඉදිරියට කැඳවා ඇත. නුඹ අද බොහෝ නිසසලය. සුදු ඇඳුම නුඹට මෙතරම් හැඩ වේ යැයි මම නොසිතුවෙමි. නුඹගේ සියලු නික්ම යෑම් නිහඬව දරා ගත්ත , මේ සදාතනික නික්ම යෑම දරා ගත නොහැකි සේය. මා නුඹ වෙනුවෙන් හෙලූ සියලු සුසුමන් එකට කැටි කර නුඹේ නිසල නාස්පුඩු මත මුදා හැර නුඹව අවදි කරවා ගන්නට මට සිතේ. එහෙත් නුඹ නික්ම ගොස් අවසන් ...
මතක වස්ත් පූජාව .

... යථා වාරී වහා පූරං පරිපූරෙන්තු සාගරං...

නිකෙලෙස් හඬ හඟවන්නේ සියල්ල අවසන් බවය...

ඔබ රැගෙන යන මගට විසි කරන්නට අතට ගත් පොරි අහුර තවමත් එසේමය. මේ, ජීවිත කාලයක් පුරාවට බැඳි ආදරයක අවසාන මොහොතයි. නැගිට සිටීමට දෙපා , අත රැඳි පොරි අහුර දරා ගැනීමට ඇඟිලි තුඩු වාරු නැති සේ .

මේ, සමුගැනීමේ මොහොතයි....